زندگی اجاره ای ( قسمت دوم )

*«زندگی اجاره ای»*
             قسمت دوم 

    "ارثیه پدری" 
الان  وقتیکه فکرش را می کنم می بینم که خانهٔ مزبور در حقیقت خانهٔ مادر حمید هم بوده که هنگام ازدواج دایی، مادر حمید سهم خودش از خانه را با سخاوتمندی تمام ،  

 بدون هیچ منتی به برادرش یعنی دایی بشیر بخشیده ...                                                                                                             *بخشش در اوج فقر و تنگدستی،* گذشتن از تنها دارایی ات بدون هیچ چُرتکه انداختن  و حساب سود و زیانی را کردن. *معادله ای بسیار سخت است که بسیاری از عقلا '  از حلش عاجز , و ناتوانند*.     
                                                                                                                                                                آنهایی که همه چیز را بر اساس سود و ضرر  می سنجند،آن ها حتّی هنگام انتخاب دوست ، او را در ترازو گذاشته و محاسبه می کنند که  آیا ؟ می تواند چه کاری برایش انجام دهد، 

آنهایی که به جای انتخاب همسری همفکر . یار و همراه با دارایی و مکنت پدر زنشان ،، ازدواج می کنند،اینها *هیچ گاه دلیل بخشش زیور را نمی فهمند و توجیهی برای کار او جز  نادانی  '  پیدا نمی کنند*    
  .                                                                                                                                                                       دنیای چنین آدم هایی دنیای سود و زیان، حساب کتاب و چُرتکه انداختن است.معیاری برای آنان  جز سود و زیان  وجود  ندارد.

 آنها *حّتی  کار های به ظاهر نیک  و خیر شان را باز هم به اُمید سود شخصی انجام  می دهند. می گویند یک در دنیا هزار در آخرت* *یکی بده هزار تا بگیر*.

 اُوس طالب  ، *پدر حمید کارگر کوره آجر پزی بود . آنهم کار در قسمت آتشدان کوره، کاری سخت جانفرسا با در آمدی ناچیز  و اندک*.
 با توجه به این درآمد اندک , *زندگی خانواده اش در فقر  و تنگدستی می‌گذشت*.    
                                                                                                                                        اُوس طالب  مردی بود با  *خصوصیات خاص خود*. او فردی بود بسیار منُزوی ،خجالتی و کم حرف.همیشه سر در گریبان داشت  و کمتر کسی موفق به دیدن لبخند او شده بود. چهره اش عبوس و تلخ بود . شاید به خاطر  همین خصوصیات اهالی  به طعن به او لقب *حب قند* داده بودند.                                         

دم دمای غروب  هنگام بر گشت از کار اُوس طالب سرکوچه پیدایش می شد . *سلانه سلانه و در حالیکه  سیگاری بر گوشه  لب داشت،برای رفتن به خانه طول کوچه را می پیمود*. در طول راه اصلاً سرش را بلند نمی کرد و با هیچ کس سلام علیکی نمی کرد.

 گویی چشمانش کسی را نمی دید و حتی اینکه کسی در کوچه باشد یا نباشد , برایش  مهم نبود. ولی اهالی محل راحتش نمی گذاشتند و *با گفتن خدا  قُوت اُوس طالب او را  ازخود به در می آوردند* . 

او  هم بدون اینکه حتی سرش را بلند کند ،زیر لب با گفتن ( *مرحمت زیاد ) جواب آنها را مختصر و مفید*  می داد ومی گذشت.

ادامه دارد.............

 

امضا محفوظ

زندگی اجاره ای ( قسمت اول )

*«زندگی اجاره ای»*
             *قسمت اول*

     "من و حمید"                                                                                                                                                                              توی یک کوچه به دنیا اومدیم دیوار به دیوار هم بودیم . *در حقیقت دایی او اُوسا بشیر همسایه ما بود* . فقط  دیوار  گلی کوتاهی خانه های ما را از هم جدا می کرد . *خانواده ای به  اتفاق پدر و مادر ، سه برادر و سه خواهر در اتاقی حدوداً سه در چهار، دیوار به دیوار دستشویی خانه اُوسا بشیر زندگی می کردند* .این اتاق  قبلا به عنوان انباری خانه محسوب  می شد . *پدر و مادر این خانواده برای شروع زندگی , اتاقی اجاره کرده و زندگی را در آن کلید می زنند ، به امید این که به زودی بتوانند خانه ای کوچک برای خودشان دست و پا کنند و از شر دادن اجاره خانه که برای آنها , با آن درآمد اندک کار ساده ای نبود خلاص شوند . ولی چند ماهی که از زمان اجاره ‌نشینی شان  گذشت از عهدهٔ پرداخت اجارهٔ خانه بر نیامدند . صاحب خانه هم به ناچار اثاثیه مختصر آنها را جا به جا کرده و ' از اتاق به وسط کوچه منتقل می کند . به دنبال این پیش آمد! دایی از ماجرا مطلع گردیده و قهرمانانه وارد صحنه شد . اثاثیه را از کوچه جمع آوری کرده همراه خواهر و دامادش یعنی پدر و مادر حمید را به خانه خودش یعنی همان اتاق مورد نظر منتقل می کند .البته هم دایی و هم خواهر و دامادش  این اسکان را موقتی می‌دانند که , صد البته این اسکان موقت بالای ۲۰ سال به طول انجامید. حمید در این اتاق به دنیا آمد و دوران کودکی و نوجوانی و تقریباً جوانی را در همین اتاق به همراه سه خواهر و سه برادر که در این مدت پدر و مادرموفق به تولید بی وقفه آنان شده بودند گذراند*                                                                                                                                                  زهره خواهر حمید از همه بزرگتر بود. به دنبال او حمید پا به هستی نهاده بود . دایی دکان لحاف دوزی داشت . آن موقع هنوز پتو های رنگ وارنگ جای خودش را بین  مردم باز نکرده بود ، بنابراین  شغل  لحاف دوزی رونق داشت و دایی دستش به دهانش می رسید .                                                                   خانه  از راه ارث  به دایی رسیده بود این خانه در مجموع  سه اتاق قابل سکونت و یک  اتاق قدیمی بزرگ و غیر قابل سکونت  ، که از قدیم  مانده بود و   ازآن به عنوان انباری استفاده می شد وبه آن *تنبی* می گفتند.از در خانه که وارد می شدی ،پا به حیاط کوچکی می نهادی که به آن حیاطک می گفتند. *این اتاق قبل از اینکه خانه حمید بشود ، به عنوان انباری خانه از آن استفاده می شد* .بعد از اتاق وارد دالانی می شدی که به حیاط اصلی خانه منتهی می شد . در تنبی که خانه حمید محسوب می شد  طاقچه ای بود که چراغ خوراک پزی نفتی در آن قرار داده شده بود.اطراف چراغ چندین قوطی  نهاده بودند که خانوادهٔ حمید  ادویه جات . نمک و فلفل و ' از این جور چیز ها را در آن نگهداری می کردند .به هر روی این طاقچه جایگزینی برای آشپز خانه  نداشته شان بود .حمید و خانواده اش همیشه خود را وامدار و مدیون دایی می دانستند که به آنها پناه داده بود.

ادامه دارد........

 

امضاء محفوظ

سه شنبه های دیمی ( قسمت چهارم )

(سه شنبه های دیمی )قسمت چهارم 
✒حسین --مشتهی 
منو نگاهش را کاملن به سمت پیرمرد پیچاند و با لبخند و همراه با تعجب پرسید: په اس هوشنگ معروف شمایی ؟ آغا کلی خوشحال وبیدم شما تاج سرِ مایی ..
--خیلی مدمون رودم ..په نوکرت اَکجا میشناسه رودم ؟
--بابا اس هوشنگ شما خو ته کُمتر بازا و پرنده بازِی شهر معروفی، کیِن که اس هوشنگ شنبدزاده نشناسه 
--ما رَعیدیم رودم(ما رعیت شما هستیم ) 
میگم ایکو چی هم ته ای ثفته نومایه هه ؟(میگم راستی چیزی هم تو این ثبت نامها هست؟ )
--ها عمو هوشنگ پارشو اَبچکو جوجه داده بی روضی بیدن (آره عمو هوشنگ پارسال به بچه ها داده بودند و راضی هم بودند)
این مقدمه ی آشنایی منوچهر و اس هوشنگ شنبدزاده بود و اس هوشنگ برای منو تعریف کرد که چگونه برای دیدن و گرفتن کبوتر های بصره ای وبغدادی،داوطلبانه  به جبهه ی جنوب در شلمچه  رفته و خودش را یک بسیجی معرفی کرده و بعد چگونه در جبهه مانده و کبوتر هایش را هم با خودش به منطقه ی جنگی برده است.یک کار عجیب که باورکردنش کمی برای منو سخت بود و با اینکه  چیزهای زیادی در مورد اس هوشنگ و علاقه و  مهارتش در مورد پرنده بازی شنیده بود اما باور نمی کرد که او توانسته باشد گله ی کبوتر هایش را به جبهه برده باشد .
اس هوشنگ می گفت: مم کُمترام بو جبهه، ته شلمچه و فاو دیمَم بیدن ولی چنتاشو واگشتن شهر ،مرحوم دیمنی گرفته بیدن ...(من کبوترامو بردم جبهه ،توی شلمچه و فاو با من بودند ،ولی چنتاشون از همونجا برگشتن شهر(بهبهان) و  مادر موحومم اونا رو گرفت ...)
‌آن روز بین  منوچهر و اس هوشنگ باب آشنایی باز شد و موضوعات مشترک فراوانی بین آن دو نفر از دو نسل متفاوت هویدا شد که این هم  خود جای شگفتی داشت ....منوچهر انگار که سالهاست که این پیرمرد را می شناخته و چقدر در دلش به او احساس نزدیکی می کرد  اس هوشنگ را که پیاده آمده بود به خانه اش رساند و در آنجا هم با هم قرار گذاشتند که همدیگر را ببینند و یکی دو روز دیگر هم برای حواله ی خرید جوجه های بومی  یک روزه به اداره کشاورزی بروند ..
منو  آن روز چند کار دیگر را هم نیمه تمام گذاشت چون معطلی در اداره کشاورزی و اتفاق خوشایند آشنایی اش با اس هوشنگ برنامه ی آن روزش را تا حدودی تغییر داد این بود
که با خودش گفت : چقد امرو مث سه شنبد بی (امروز چقدر به سه شنبه ها شبیه بود )
ادامه دارد .....

سه شنبه های دیمی ( قسمت سوم )

 

(سه شنبه های دیمی)قسمت سوم 

✒حسین- مشتهی 

منو با خود فکر می کرد که باغچه و درختان روبراه اداره کشاورزی باید هم اینگونه باشد و مثلن با اداره برق یا گاز یا آب یا نفت تفاوت داشته باشد ....بعد همینطور که در ذهنش اداره آب و برق و گاز را مرور می کرد  یادش به قبض های داخل جیبش افتاد و یک آه بلند کشید و در جیبش دست کرد و قبض ها را نگاهی انداخت.
ربع ساعت دیگر هم در اطراف باغچه قدم زد و بعد از اینکه شعارهای روی دیوار و اعلامیه ها ی تابلوی اعلانات را چند باری از روی ناچاری و با بی حوصلگی خواند .سپس یک تابلوی مجزا و هشدارگونه توجه اش را جلب کرد--- هر گونه اهانت ،درگیری و ضرب و شتم با کارکنان دولت از شش ماه تا دو سال حبس دارد --
منو یک بار دیگر هم به اتاق مورد نظرش سری زد و باز هم با در بسته روبرو شد .تقریبن 45دقیقه سپری شده بود. از دوباره همه اعلامیه ها و شعارها و هشدارها و مطالب ریز و درشت را یک بار دیگر مرور کرد و ربع ساعتی از اوقات گرانبها را سوزانید .
دوباره نگاهی به اتاق انداخت ،و دستگیره را چرخاند، خوشبختانه کارمند مورد نظر آمده بود.
صدای منو با آرامی در اتاق کارمند پیچید
--سلام جناب، بنده الان نزدیک به یک ساعته در اداره شما هستم و تقریبن می تونید همه شعارهای روی دیوار و اعلامیه های مختلف رو  مثل یک آقا معلم از من بپرسید، منم مثل یک دانش آموز زبده به سوالات شما پاسخ می دم فقط انشالله ما رو با نمره ی قبولی بفرست خونه ی بخت.
کارمند که ضمن گوش دادن داشت با زبانش اینطرف و آنطرف دندانها را تمیز می کرد تا آخرین مزه های رسیده از صبحانه ی دلچسب و همیشگی را بچشد ،با صحبت های منوچهر فکر می کرد با یک آدم عصبی و در عین حال سرزبان دار و پیله مواجه شده است، این بود که  از در مزاح و دوستی در آمد و با خنده گفت :
--بنده در خدمتتون هستم از ظاهرتون بر میاد که دانش آموز خوبی هستین و من نمره قبولی رو براتون رد می کنم جاتون خالی مشغول صبحانه بودم هستم خدمتتون..
--والا جناب اینا رو گفتم چون واقعن آدم عصبی میشه اینقد کاشته بشه برا یه کار اداری،بگذریم یه جاخورکی (دامداری ) داریم یه مقدار جوجه ی یک روزه محلی می خوام نگهداری کنم  و گفتن مجوز باید از طرف شما صادربشه.
---بله ، این فرم رو پر کنید و باتوجه به مکانتون تا 2000جوجه بهتون به قیمت مصوب می دیم 
 در همین هنگام صدایی از پشت سر منو گفت: قیمتش چندن ارباب .صدا برای منو بسیار آشنا آمد سرش را برگرداند اما نشناخت.کارمند گفت: 350تومن     و پیرمرد پشت سر منو که معلوم نبود از کی و از کجای صحبت ها را شنیده است رو کرد به منو و گفت :رودم یه برگی هم هده مه تا مه هم بنویسم .کارمند مثل اینکه چیزی یادش آمده باشد گفت : میتونید با هم بنویسید توی یک درخواست و اینجوری تعداد  ببشتری بهتون می دن.. و منو که از این پیشنهاد خوشش اومد گفت :وشاد دیا ادم خوبیه ، و رو کرد به پیر مرد و گفت حوجی تت چنتا می ؟ --- رودم وشی مه نگو حوجی ،می چن سالمن؟  مم هزارو شوشصد تا می ..منو در خواست را نوشت و وقتی به جای خالی نام ها رسید با لبخند گفت : جوون قدیمی نومت چه ؟ و پیرمرد با لبخندی با مزه  گفت :هوشنگ شنبدزاده......                ادامه دارد                                   حسین --مشتهی

سه شنبه های دیمی ( قسمت دوم )

(سه شنبه های دیمی )قسمت دوم 

✒️حسین--مشتهی 
منوچهر یک لیسانس هم از دانشگاه آزاد بهبهان که به آن می گفت( مدرسه پولی )گرفته بود ..استادهایی که اغلب ،همان دبیران بازنشسته و یا ارتقاء یافته دبیرستان بودند و منو در سی و پنج سالگی این مدرک را فقط برای قاب کردن  در مغازه ی لوازم برقی اش از دانشگاه آزاد اسلامی واحد بهبهان گرفت.
منو اعتقاد داشت که دانشگاه و دانشجو شدنش باید در خودٍ بهبهان باشد تا او بتواند هم به مغازه برسد و هم ساعت های کلاس را با اخبار ورزشی تنظیم کند و هم آخر هفته ها بتواند با دوستان به صحرا برود.
از دیدگاه یک بهبهانی واژه ی (صحرا) تنها معنی لغوی آن که بیابان است را نمی دهد بلکه همه ی ابعاد یک پیک نیک نصفه روزه یا یک روزه یا ۴۸ساعته را شامل می شود.مثلن رفتن داخل یک اشکفت (غار)اطراف بهبهان نامش صحراست،رفتن کنار رودخانه نامش صحراست ،رفتن در باغ های روستا و حاشیه شهر نامش صحراست .رفتن به تپه ماهور های شیرعلی ودره هاو آبگیر های دره گرماوه و چشمه ها و کوه های خاییز و تنگ تکاب و روستاهای اطراف همگی نام صحرا را به خود می گیرند .
شگفتی اینجاست که صحرای واقعی به معنای لغوی آن در هیچ کجای بهبهان وجود ندارد .برای یک بهبهانی صحرا یعنی رفتن بیرون شهر، پس مِنو هم مانند خیلی دیگر از جوانان بهبهانی درس خواندن در دانشگاه آزاد اسلامی را منهای شهریه اش دوست داشت ،چون مانعی برای صحرا رفتنش نمی شد .چون می توانست علاوه بر صحرا به کار و شغلش هم برسد و به قول خودش( در چند جبهه بجنگد )و این جمله  هم برگرفته از اصطلاحات فوتبالی بود چون مربیان فوتبال معمولن از این جمله استفاده می کنندـ
منو یک جمله فوتبالی دیگر هم داشت و آن را در روزهای غیر سه شنبه استفاده می کرد (می خوام فعل خواستن رو صرف کنم ).
فردای آن سه شنبه ،که از لحاظ منو دیمی گذشت صبح چهارشنبه  ساعت ۸ راهی اداره جهاد کشاورزی شد برای یک مجوز خرید طیور و اجازه نگهداری همراه با راهنمایی و مشاوره از کارشناس جهاد،بعد از آن قرار بود به شهرداری و دارایی هم سری بزند البته اگر زود کارگشایی می شد و برنامه اش طبق زمانبندی پیش می رفت.در اتاق مربوطه بسته بود،منو یک نمره ی منفی برای کارمند در نظر گرفت.اول ٍ صبح ساعت ۸و چند دقیقه، و چرا باید یک کارمند در اتاقش نباشد؟با پرس و جو از چند ارباب رجوع متوجه شد که کارمند کارشناس مورد نظرش مشغول امر مهم صبحانه است ولی بقیه کارمندان معمولن این دست اطلاعات ذیقیمت را که باعث دلخوری و اعتراض مردم می شود ،در اختیار ارباب رجوع قرار نمی دهند.منو وقت تلف کردن را دوست نداشت و به همین دلیل خودش را به حیاط و باغچه ی سرسبز اداره رساند و سرگرم تماشای هنر باغبان خوش سلیقه این اداره گردید.بوی کُنارهای کهنسال  و نخل های زیبای حیاط اداره کشاورزی  با نسیم خنک مهرماه بهبهان حالش را خوب کرد و دیر شدن و نبود کارمند را از یادش برد .منو آدم مثبتی بود همیشه این اتفاق ها را به فال نیک می گرفت و آن روز در دلش این  معطل شدن توسط آن  کارمند را بخشید .این حال و هوای خوبی که در حیاط اداره و زیر درختان روبراه و سرسبز به او دست داده بود را مدیون دیر کردن آن کارمند بود...
ادامه دارد ....
✒️حسین -مشتهی

سه‌شنبه های دیمی ( قسمت اول )

(سه شنبه های دیمی)قسمت اول 
✒️حسین -مشتهی 

قرار بود ساعت ۱۲به بعد ،کرکره را بکشد و به کارهای اداری عقب افتاده برسد .یک نامه از شهرداری و چند رسید از اداره ی دارایی و صورت حساب از بانک ،روی هم ۴۰ دقیقه برایش وقت گذاشته بود..ولی آن سه شنبه معروف را مثل همه ی سه شنبه های زندگی اش باید بی برنامه سپری می کرد  و این بی برنامگی سه شنبه های او هیچ استثنایی نداشت،چون درست در همان ساعت ۱۲ظهر یک مشتری سمج و حوصله سربر و بسیار پرچانه بر سرش آوار شد ..بعد از ۲۵ دقیقه چک و چانه ،سر ٍ آخر یک بسته لوله ی خرطومی خرید و بقیه صورت خرید را برای برآورد قیمت یا به زبان خودش مزنه، در جیبش گذاشت و منو ی بیچاره را از کار شهرداری و اداره مالیات عقب انداخت. اما به بانک رسید و پرینت صورت حساب را گرفت و قرار شد فردا صبح به بقیه کارها برسد ...منوچهر می دانست که این روال عادی سه شنبه های اوست و از زمانی که یادش می آمد  تا اکنون که در آستانه ی چهل سالگی بود همیشه همینطور بوده و یک حالت شرطی و تکرارگونه داشته است.سه شنبه های بی برنامه ،سه شنبه های شلوغ،باری به هر جهت ،سه شنبه های وقت مال ِ دیگران ،هر چه پیش آید خوش آید ،او خودش نامش را گذاشته بود (سه شنبه های دیمی ).پس وقتی یادش آمد که آن روز هم سه شنبه است ،زیاد غرولند نکرد و در عوض یک لبخند مسخره تحویل خودش داد و سپس با پیکان مدل هفتادو نهی که با اولین پس اندازش خریده بود و خودش همیشه با زبان بهبهانی  می گفت(هفتاد و نویی همیشه نویی ) به خانه برگشت.ساعت درست ۱:۱۰دقیقه بعدظهر بود و خوب ارزشش را داشت، به اخبار ورزشی می رسید .
منوچهر که در خانه و اطرافیان ،منو صدایش می زدند یک مرد تمام قد فوتبالی بود ،یک پرسپولیسی دو آتشه ،یک اخبار ورزشی باز ،یک عشقِ ٍخبر ورزشی ،از محمود معصومی گرفته تا بابک بابان و واحدی،دهقان بچه ایذه که بعدن شد نماینده مجلس و مازیار ناظمی که شد سخنگوی فدراسیون فوتبال تا عادل فردوسی پور که به او لقب انوشیروان عادل داده بود ،بهرام شفیع و سرهنگ علی فر و جواد خیابانی و همه و همه را با کدهایی که داشت می شناخت.مثلن به پیمان یوسفی می گفت (نشون به این نشون )چون خیلی از این جمله در گزارش فوتبالی استفاده می کرد .به جواد خیابانی می گفت (صدای ببند--صداشو ببند )،به بهرام شفیع می گفت (ورزش و مسئولین )
منو در بقیه امور هم اظهار نظر می کرد وخودش را کارشناس و صاحب نظر می دانست و خلاصه به قول خودش ،دریایی از علم و آگاهی بود.اما این دریا عمقی بیش یک میلیمتر نداشت                                               ادامه  دارد ..                               
✒️حسین --مشتهی

خاک سیاه

*خاک سیاه*

-،،،،،،،-،،،،،،،،،،،،،،،،،-،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،
 ﺍﻭﺱ ﻓﺮﺷﯿﺪ بنای قابلی بود.به همین دلیل سرش خیلی شلوغ بود.بعضی مواقع جمعه ها هم کار میکرد.کار ساخت و ساز رونق داشت و بنا هم کم بود.
 در آمد خوبی داشت و نوبت دو ماهه و سه ماه میداد.
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺭﻩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺮﺩ، ولیمه هم داد. *ای،،،،روزگارخوبی* *داشت*،معصومه عیالش خوب  خرج میکرد،هم برای خودش و هم برای بچه‌هایش.غذای خوب ،لباسهای همیشه نو نوار،،،
ﺗﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ،صاحب یارانه ها آمد. *یارانه ی با برکت.*
*ﻭ ﻣﮑﻤﻞ ﺁﻥ ، انرژی هسته ای و بعد تحریم ها.*
اوضاع خراب شد و ﺳﺎﺧﺖ ﺳﺎﺯ ، ﮐﻢ ﮐﻢ ﺍﺯ ﺭﻭﻧﻖ ﺍﻓﺘﺎﺩ،
ﻣﺜﻞ ﺑﻘﯿﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎ .
ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻮﺍﻗﻊ ﺻﺒﺢ ﺯﻭﺩ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮﻭﻥ می رفت و نیم ساعت بعد دست از پا دراز تر بر می گشت. *کار نبود*.
ﺍﻭﺍﯾﻞ ﺑﻌﻀﯽ ﺭﻭﺯﻫﺎ یاﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﯼ ﯾﮑﺒﺎﺭ،ﮐﺎﺭﯼ ﭘﯿﺪﺍ می شد، 
اما کم کم اوضاع خراب شد و ﻫﺮﭼﻪ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎ ﺗﻨﺪتر ﻣﯽ ﺷﺪ اوضاع اوس فرشید هم خرابتر. 
*،، ﺣﻖ ﻣﺴﻠﻢ ﻣﺎﺳﺖ ﻭ ﺁﺏ ﺭﺍ ﺑﺮﯾﺰﯾﺪ ﻓﻼﻥ ﺟﺎ ﻭ ،،،*
*ﻓﻼﻥ ﺟﺎﺗﻮﻥ ﺑﺴﻮﺯﻩ !،*
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺎﻫﯽ ﯾﮑﺮﻭﺯ ﻫﻢ ﺳﺮ ﮐﺎﺭ نمی رفت.
ﮐﻢ ﮐﻢ ﺻﺪﺍﯼ ﻣﻌﺼﻮﻣﻪ ﻋﯿﺎﻝ ﺍﻭﺱ ﻓﺮﺷﯿﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺁﻣﺪ.
ﺩﯾﮕﻪ ﻫﻤﻪ ﯼ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﻫﺎ ﺻﺪﺍﯾﺶ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪﻧﺪ .
__:ﻣﺮﺩ ﯾﻪ ﮐﺎﺭﯼ ﺑﮑﻦ ،همش تو خونه نشستی.
*ﺍﯾﻦ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻧﻮﻥ ﻣﯿﺨﻮﺍﻥ ،لباس می خوان. پول تو جیبی میخوان.چقدر دست خالی بفرستمشون مدرسه؟*
ﻭﻭﻭﻭ ،،،
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺴﺎﻁ ﺑﻮﺩ .
ﺑﯿﭽﺎﺭﻩ ﺍﻭﺱ ﻓﺮﺷﯿﺪ! مانده بود ودرمانده.تحریم ،تحریم
امانش را بریده بود.
*__:ﮐﺎﺭ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺎﺑﺎ ، ﻧﯿﺴﺖ ،چکار کنم.*
ﻣﻌﺼﻮﻣﻪ ﻫﻢ ﻭﻝ ﮐﻦ ﻧﺒﻮﺩ .
ﻣﻮﺗﻮﺭ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﻭ ﮐﻬﻨﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﻭ میرﻓﺖ دور
 ﻓﻠﮑﻪ هایی ﮐﻪ ﻣﺤﻞ ﺗﺠﻤﻊ کارگران و  ﺻﺎﺣﺒﮑﺎﺭﻫﺎ ﺑﻮﺩ، 
ﭼﺮﺧﯽ ﻣﯽﺯﺩ ﻭ باز هیچ خبری نبود، هیچ.
ﺧﻠﯿﻞ ﺑﻨﮕﺎﻫﯽ ﺩﻟﺶ ﺳﻮﺧﺖ، بنگاه معاملات ماشین داشت.
*شد پادوی بنگاه خلیل!*
__:فرشید بپر برو بانک. فرشید،بپر بروچایی بیار.فرشید شیشه های این ماشین رو تمیز کن و،،،،
کارش به کجا کشیده شد.سخت بود اماچاره ای نبود.
بچه ها نان می خواستند.هر ماشینی که خرید و فروش 
 ﻣﯽ ﺷﺪ ﯾﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺍﻭﺱ ﻓﺮﺷﯿﺪ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ.
ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﺲ ﺑﺪ !
ﺗﻮ ﻓﻀﺎﯼ ﻣﺠﺎﺯﯼ ﮐﻤﭙﯿﻦِ ﺗﺤﺮﯾﻢ ﺧﻮﺩﺭﻭﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ .
ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺷﺪﺕ ﮐﺴﺎﺩ ﺷﺪ .قیمت ماشین اُفت کرد.
ﺧﻠﯿﻞ ﺭﺍﻩ ﻣﯿﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻓﺤﺶ ﻣﯿﺪﺍﺩ ،
*به تلگرام، واتس آپ، فیس بوک.*
*__:ﺭ ی د ﻡ ﺗﻮ ﻓﻀﺎﯼ ﻣﺠﺎﺯﯼ !ﻭ ﺑﻌﺪﺵ ﺑﻪ فرشید ﺑﯿﭽﺎﺭﻩ .*
*__:ﺗﻒ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﭘﺎ ﻗﺪﻡِ نحس* *تو*. فرشید بیکار شد.
ﮐﻢ ﮐﻢ ﺗﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﯼ ﻃﻼﻫﺎﯼ ﻣﻌﺼﻮﻣﻪ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻓﺮﻭﺧﺘﻨﺪ ،
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺁﺏ ﺑﺎﺭﯾﮑﻪ ی ﯾﺎﺭﺍﻧﻪ !
ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﯼ ﺁﺧﺮ ﻣﺎﻩ ریالی توی جیبش نمانده بود.
ﺷﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﯾﺎﺭﺍﻧﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﯾﺰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ،
ﺍﻭﺱ ﻓﺮﺷﯿﺪ ﺻﺒﺢ ﺯﻭﺩ ﺩﺭِ ﺑﺎﻧﮏ ﺑﻮﺩ .
ﺭﻭﺑﺮﻭﯼ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﯿﺪﺵ ،خود پرداز.
اولین نفر.
__: ﮐﺎﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻨﯿﺪ .و ،،،،،،،
*ﻣﻮﺟﻮﺩﯼ ﺻﻔﺮ .باورش نمی شد،شاید واریز نشده.*
ﻧﻔﺮ ﺑﻌﺪﯼ ﮐﻪ ﯾﺎﺭﺍﻧﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ، دو پایش لرزید .انگار دنیا رو تو سرش آوار کردند.روی زمین نشست و به دیوار بانک تکیه داد.
ﻣﻌﺼﻮﻣﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮﺩ .
ﺟﺮﺍﺕ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ .بانک که باز شد, رفت داخل *انگار تا خورده بود* ،نیم خیز. مثل کسی که کمرش شکسته باشد.
__: ﺑﻠﻪ ﺑﺎﺑﺎ ،کاری داشتی؟ صدای رییس بانک بود.
*__: ﺑﻠﻪ ﯾﺎﺭﺍﻧﻪ ﻣﻮ ﻗﻄﻊ ﮐﺮﺩﻧﺪ* ،صدایش می‌لرزید و به زحمت حرف میزد، دهانش خشک شده بود.
: *ﺁﻗﺎ ﯾﺎﺭﺍﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺖ ،برو کافی نت*.
ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﺍﻭﺱ ﻓﺮﺷﯿﺪ ﻋﺰﺍ ﺑﻮﺩ .برادر معصومه هم آمده 
بود، اصغر دراز.ﺍﺻﻐﺮ ﺷﻠﺨﺘﻪ ﻫﻢ ﻟﻘﺐ ﺩﯾﮕﺮﺵ ﺑﻮﺩ .
ﻗﺪ ﺩﺍﺭﺍﺯ ﻭ ﻟﺒﺎﺱ ﻫﺎﯼ ﺷﻠﺨﺘﻪ ﻭ ﻭﺍ ﺭﻓﺘﻪ ﻣﻌﺮﻭﻓﺶ ﮐﺮﺩﻩ 
بود .ﻫﻤﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺶ .
ﺩﺍﺩ می کشید .
__: آخه مرد حسابی عقلت کجا بود؟
ﺁﻧﻮﻗﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﮕﻦ ﺷﻠﺨﺘﻪ !.
*ﭼﺮﺍ ﮔﺬﺍﺷﺘﯽ ﺧﻠﯿﻞ ﺑﻨﺎﻡ ﺗﻮ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﺨﺮﻩ؟*
ﮔﻮﻝ ﺍﻭﻥ ﻧﺮﻩ ﺧﺮﻭ ﺧﻮﺭﺩﯼ؟ حالا برو درستش کن.!
*ﺍﺳﻢ ﻧﺤﺴﺘﻮ ﺯﺩﻥ ﻗﺎﻃﯽ ﭘﻮﻟﺪﺍﺭﻫﺎ* .
*ﮔﻮﺯ ﻫﻢ ﺑﺎﻻﺕ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺑﯿﭽﺎﺭﻩ .اینم از یارانه ات!*
ﺍﻭﺱ ﻓﺮﺷﯿﺪ ﻭﺍ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺩﯾﻮﺍﺭِﺣﯿﺎﻁ تکیه ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻣﻌﺼﻮﻣﻪ ﻭ ﺳﻪ ﺩﺧﺘﺮِ ﮐﻮﭼﮑﺶ ﺑﻬﺖ ﺯﺩﻩ ﺍﻭﺱ ﻓﺮﺷﯿﺪ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯿﮑﺮﺩﻧﺪ .
ﺍﺻﻐﺮ ﺩﺭﺍﺯ ﺗﻮ ﺣﯿﺎﻁ ﺭﺍﻩ ﻣﯿﺮﻓﺖ ﻭ ﺳﺮﮐﻮﻓﺖ ﻣﯿﺰﺩ .
__:ﺑﺪﺑﺨﺖ ، ﻓﻠﮏ ﺯﺩﻩ ،باید چشم کورت رو باز میکردی.
 مصیبتِ خودش کم بود،سرکوفت های اصغر هم بد تر.
زیر لب زمزمه میکرد.
*__: مِحنت زده را ز هر طرف سنگ آید*.
......        .......
 با اوس کریم بنا مشورت کرده بود.اوس کریم گفته بود،،
*__:بیا کاری که من کردم بکن.*
*خونه رو بفروش و پولش رو بذار بانک،بیست هشت درصد* *سود میده،حدود ماهی چهار ،پنج میلیون تومان سود میاد دستت.*
یه خونه کرایه کن چهارصد،
آخر ماه هم یکی دو تومان اضافه داری.
تو خونه لم بده و آقای خودت باش.
گور بابای کار و صاحبکار.

*دو ماهی هست که بانک ورشکسته شده*.
*و اوس فرشید بیچاره هر روز روی پله های بانک روی یک تکه مقوا نشسته،*
*به خاک سیاه.*  

*تدین*
*96/5/10*

من و دوچرخه

من و دوچرخه

*محسن خیرالهی*

*تمام دوران  بچگی و نوجوانیم در حسرت ، داشتن دوچرخه ای بودم،*

 اغلب شب ها در خواب می دیدم ، دوچرخه ای نصیبم شده و من با شوق در حالی که سکان دوچرخه را در دستم  گرفته ام !!!با دوچرخه ام پیاده‌ روی می کنم ، 

*دوتایی توی کوچه پس کوچه های شهر ، کوی و برزن روستا ، می چرخیدم  چقدر هم خوشحال بودم* .

آن زمان جمعیت ذکور خانه ی ما زیاد بود !!! وضعیت مالی خوبی هم نداشتیم .  پدرم مغازه ی خوار و بار فروشی کوچکی داشت ، به سختی زندگانی را سپری می کردیم.

  *کلاس یازدهم دبیرستان بودم که....*

خاله ام دوچرخه ای را که ،، پسرش رحیم !!!  از دانشگاه پزشکی شیراز هدیه گرفته بود را.... به من بخشید

 *دوچرخه بیست هشت مشکی رنگ.*

بلافاصله تیپ های سبز رنگی خریدم و بر بدنه اش کشیدم و کلی گل و منگلش، کردم .

  بعدها با جمع کردن پول توی جیبی !! روزانه ای را که از پدرم می گرفتم ، با کلی چک و چانه زدن با فروشنده ی تز ئیناتی   دوچرخه برایش دوتا  *آینه برای دو طرف فرمان.    دینام . چراغ جلو  و زنگ گرد استیلی که صدای منحصر بفردی داشت به فرمان آن بستم* دوچرخه ام را ‌سوار می شدم می گشتم  و مرتب زنگ می زدم

چند روزی با دوچرخه در شهر می چرخیدم  و یک طوری هایی با دوچرخه و زنگ زدن حین رانندگی  برای دوستانم در عالم بچگی قیافه  می گرفتم . چه شوق و ذوقی می کردم . *بچه ها برای رفاقت و نزدیک شدن به من سر و دست می شکستند. اما آنها را تحویل نمی گرفتم چون می دانستم بخاطر دوچرخه ست . کور خوانده بودند*   . 
ظهر که می شد !!! با حساسیت زیاد دوچرخه ام را .در زیر سایه ی درخت انگور خانه ،پارک می کردم و لنگی روی آن می کشیدم تا .... از فضولات گنجشکها در امان باشد و هر چند ساعتی لنگ را خیس می کردم دوچرخه ام را گرد گیری می کردم و روی رینگ های استیل ش برق می انداختم.حتی بغل تایر ها را با تاید و لنگ می شستم . 

تابستان سپری شد و سال آخر دبیرستان فرا رسید ، بدلیل برنامه ریزی کنکور ...
 منبعد کمتر توانستم سوار بر دوچرخه ام شوم و توی کوچه رانندگی کنم . اما .... 

*قبولیم در دانشگاه این فراق را بیشتر کرد.*

*یادش بخیر*

قوانین قبرستان ( قسمت سیزدهم )

☠☠☠☠☠

   *"قوانین قبرستان"*
         قسمت سیزدهم

در مورد پری و ازدواجش با محمد، هیچ کاری از دستم بر نمی آمد اما ، باید به بایگانی می رفتم و تکلیفم را با مامور بایگانی روشن می کردم. *یعنی من و محمود، چه فرقی با هم داریم؟* مامور بایگانی با عینک ته استکانی اش، درِ بیش تر کمدها را باز کرده، چند پرونده را بیرون کشیده و روی میز کارش گذاشته بود. داشت پرونده ها را مطالعه می کرد. مرا که دید با چشمانی بی روح و خالی از احساس ! نگاهم کرد و گفت:"جهان ! کاری داشتی؟" گفتم: *"ببخشید جناب رئیس ! مگر ماموریت من و محمود یکی نیست؟"* بایگان ساکت ماند و جوابی نداد.
گفتم: "رئیس!" وقتی من مردم محمود تا اتاق خواب من هم آمد. بایگان با تکان دادن سرش به علامت مثبت  حرفم را تاییدکرد.
گفتم: *"اما من دیروز، وقتی  اصغر داشت مرده ای را می شست تا درون غسالخانه هم رفتم اما نتوانستم با روح مرده ای که اصغر درحال شستشویش بود، ارتباط بر قرار کنم .مگر اینجا هم باید تبعیض باشد؟"*

مامور بایگانی مثل نارنجکی که آماده ی انفجار باشد و ضامن چاشنی انفجارش را من کشیده باشم ! از پشت میزش بلند شد.         گفت: *"مرتیکه الاغ ! محمود چاخان با تایید تو برای جایگزینی خودش، تمام سلسله مراتب ما را از من که سرپرست تو هستم تا رئیس این بخش را گول زد. نمی دانم به تو علاقه داشت یا برای مدارج بالاتر خودش، تو را معرفی کرد"*.
آقاجهان ! جهت اطلاع تو بگویم، تو را اینجا برای پست راپورت دادن مرده های قبرستان به توصیه محمود انتخاب کردیم. تو در این مدت چند گزارش به ما داده ای؟تو اصلا" این کاره نیستی ... محمود، روزانه یکی ، دو گزارش داشت، اگر من گزارش تو را به مقامات مافوقم نمی دادم، الان خودم هم از کار برکنار شده بودم. راستش را بخواهی من صلاحیت عوض کردن تو را ندارم، قرار است *"هیأتی از مرکز بیاید ،تو علاوه بر برکناری از ماموریت، چند ماه حبس هم داری. اگر از این به بعد ، صد تا گزارش هم بدهی، زندان رفتنت قطعی است."*
مامور بایگانی قبرستان آب پاکی را روی دستم ریخت. وقتی اوضاع این گونه شد، من هم  زدم به سیم آخر. باید از این روزهای آزادی بهترین استفاده را می کردم. پنجشنبه عصر، بدون اجازه از قبرستان بیرون رفتم.        عصر پنجشنبه، بعضی مغازه ها تعطیل می کنند. مغازه من هم تعطیل بود. به سمت خانه آمدم، در خانه باز بود و رفت و آمد به خانه هم زیاد بود. محمد را دیدم که ماشین را بغل پیاده رو پارک کرد. *ممد«مُشْ...کَیْ»کت و شلوار مشکی با پیراهن سفید پوشیده  بود. «مُشْ...کَیْ »چقدر مضحک شده بود. اصلا"کت و شلوار به تیپش نمی خورد* و در اصطلاح عوام، مثل *زین اسبی بود که روی گاو بگذارند* ولی اعتماد به نفسش خیلی بالاست و مطمئن قدم برمی دارد. ممد به طرف خانه حرکت کرد. علی آقا، همسایه بغلی که خیلی هم با من ادعای رفاقت می کرد، گفت: *"ممد آقا! مبارکه. بی معرفت، ما را هم دعوت می کردید ما که حسود نیستیم."* محمد گفت: "ببخشید علی جان، مراسم خیلی خودمانیه. شما هم که از خودمونید، امشب تشریف بیاورید." آه از نهادم برآمد، کار تمام است. کاشکی پری ! حداقل به ظاهر هم که شده تا سال صبر می کرد. واقعا"بعضی مواقع آدم ها با رفتار زشتشان چندش آور می شوند. در این مورد، نوشتنی زیاد است اما کمابیش این گونه موارد، توی آدم ها زیاد است و باز کردنش کاری ست بس عبث.
صدای موسیقی ای که از خانه ام پخش می شد آن قدر زیاد بود که گوش عابرین کوچه و همسایه ها را آزار می داد.
خاله جان و مادر پری داشتند پری را قانع  می کردند. پری جان ! آقا قرار است بیاید و خطبه ی عقد تو و محمد را بخواند.  عده ای معلوم الحال، بین حاضرین در خانه، شیرینی پخش می کردند و چند بچه ی کوچولو در میان جمعیت با صدای ارگ می رقصیدند.
 همه منتظر ورود آقا بودند.
 محمد«مش...کی» بالاخره موفق شد و سرسفره ی عقد نشست. پری با لباسی که پوشیده بود زیبایی اش را دو چندان  کرده بود، حتی بهتر از شب عروسی با من.
پری درحالی که تور سفیدی روی سرش انداخته بود، از دو طرف بازوهایش را مادر و خاله جان گرفته بودند، روی سفره عقد بغل محمد نشاندند و آقا، خطبه ی عقد را خواند. یک بار، دوبار، بارسوم گفت: "پری خانم ! وکیلم؟"
 پری داد زد: *"نههههه‍ه"* و شروع به گریه کردن کرد. نتوانستم خودم را کنترل کنم، نزدیکش رفتم، پری، دستم را گرفته بود و از من کمک می خواست.
جهان، جهانگیرم، نمی دانم پری چگونه دستم را گرفت، اما از بس ناراحت شدم، گوشه سفره عقد را گرفتم و سفره و بند و بساطش را بردم توی هوا.
 کل سفره را توی اتاق ریختم. صدای جهان، جهان، پری قطع   نمی شد. یک آن به خودم آمدم،
چشمانم را باز کردم، هنوز روی مبل دراز کشیده بودم. *پری، دستم را گرفته بود و تکان می داد تا از خواب بیدارم کند*. برادر کوچکم روی مبل روبروی من نشسته بود و با چشم های مهربانش به من نگاه کرد، خندید   و گفت: *"جهان! نیم ساعتی است که اینجا نشسته ام، دلم نیامد بیدارت کنم. "*
پری سفره را کشیده بود. گفت: *"جهانگیر برا تو و داداش کوچولو، کتلت درست کردم."*
به ساعت نگاه کردم. تقریبٱ سه ربع ساعت می شد که خوابیده بودم. داداش کوچولو گفت: *"دیشب ماشین نبود. صبح زود حرکت کردم، تازه رسیده ام."*
بعد از صرف نهار، باماشین به دنبال پدر و خواهر کوچک ترم  رفتم و به اتفاق با هم به قبرستان رفتیم، برای رفتن سر خاک مادرم (خدا بیامرزد همه رفتگان را).
توی قبرستان چرخی زدم. روبروی عکس محمود ایستادم، چند لحظه به عکس خیره شدم، بغضم ترکید و........

لحظه هاتون شاد و 
ایام بکام ........

با تشکر مجدد و خسته نباشید ، از ویراستاری  دوست عزیزم ، 

*آقای پرویز شهید زاده*
و  با سپاس از
*استادحاجیه خانم فرخنده نشانی*

✍
 مسعود ایرانی
*13*
 *1*
*1398*

قوانین قبرستان ( قسمت دوازدهم )

☠☠☠☠☠

     "قوانین قبرستان"
       قسمت دوازدهم

بچه های شیفت شب داروخانه درب ورودی کوچکی که برای رفت و آمد پرسنل داروخانه بود را، باز کردند و اصغر را با سلام و صلوات داخل داروخانه بردند. من هم پشت سر اصغر به داخل داروخانه رفتم. چقدر پرسنل از آمدن اصغر خوشحال شدند.
 اصغر روی تنها صندلی گردون مخصوص ، رئیس داروخانه نشست. کارکنان داروخانه همگی دور اصغر جمع شدند و شروع کردند به شوخی کردن با اصغر.

انگاری حدس من برای دکتر دارو ساز بودن اصغر اشتباه بود. با ورود اصغر به داخل داروخانه، کلا" پرسنل، داروخانه را تعطیل کردند. بدبخت کسی که برای خرید دارو می آمد و عجله هم داشت. فوری با جواب منفی این دارو را نداریم مواجه می شد و  با  اخم و عصبی از داروخانه بیرون می رفت. آخه همه ی کارکنان دور اصغر جمع شده بودند ، حتی فردی که پشت میز تحویل نسخه ایستاده بود، پشتش را به ورودی میز تحویل نسخه داروخانه تکیه داده بود و در گفت و گو شریک همکارانش بود. بچه های داروخانه گفتند: *" اصغر، امروز چند تا مرده شسته ای؟"* هنوز حرفشان تمام نشده بود که اصغر روی منبر رفت و شروع به سخنرانی کرد.
لامصب طوری حرف می زد که  گویی با شستن مرده شق القمر کرده است. اصغر گفت: "بچه‌ها! از بدشانسی امروز فقط سه تا مرده داشتیم، دوتایش را مثل آب خوردن شستم. خیلی لذت بخش بود و راحت شسته شدند.
 اما!!! یکی سومی چشمتان روز بد نبیند. *" بچه های داروخانه با تعجب گفتند: "* *چطور؟اصغرآقا،!!! تو که خیلی به شستن مرده  علاقه داری ،،( وابستگان مرده هم انعام خوبی به تو می دهند، خوب کاسبی می کنی)."*
اصغر گفت: "بچه ها! جسد سوم  چند روزی از تاریخ مرگش گذشته بود.،چون خودکشی کرده بود کسی  متوجه  مردنش نشده بود.

وقتی همسایه ها متوجه بوی تعفن می شوند، جسد را پیدامی کنند، بدجوری باد کرده بود. چند بار توی غسالخانه رفتم تا شست و شویش کنم و با کمک بچه ها، کفن پوش و بعد هم دفنش کنیم . اما  آن قدر جسدش بو می داد که می خواستم استفراغ کنم، شستنش امکان نداشت." اصغر ساکت شد. بچه های داروخانه گفتند:"خوب بعد". اصغر گفت: *"میان شما که ادعای دکتری می کنید، کسی هست که فکرش برسه چه باید کرد؟ چگونه مرده هایی را که بو می دهند و باد کرده اند، باید شست؟"* بچه های داروخانه همه با هم یک صدا گفتند: "فقط تو می توانی فکر کنی و این کار فقط و فقط کار اصغره. *اصلا" استاد اصغر !!! در تخصص خودته."* و بعد همگی با قیافه های حق به جانبی به اصغر نگاه کردند. 

اصغر گفت:  *"استاد اصلی، سید هم که سال هاست در قبرستان کارمی کند، نظر شما را داشت*. *بچه ها، باید فکربکری می  کردم."*  خیلی فکر کردم تا ، در نهایت  به این نتیجه رسیدم که چگونه مرده بو کرده را بشویم و بویش اذیتم نکند . حتی عقل جن هم به این گونه کارها قد نمی دهد.
بچه های داروخانه که ظاهرا"حیرت زده اصغر را نگاه می کردند، شاکی شدند چون اصغر ساکت شد. 
اصغر بعد از چند لحظه سکوت و ایجاد هیجان بین کارکنان داروخانه، گفت: *"بچه ها، ناچارا" با پنبه الکلی که در سوراخ های دماغم گذاشتم، کار سومی را تمام کردم اما از صاحب مرده انعام خوبی گرفتم. پول شستن دو جسد."*
یکی از کارکنان داروخانه گفت: 

*"استاداصغر! اینها را از کجا یاد گرفته ای؟ تو که یک ماه نمی شود، شهرداری استخدامت کرده." اصغر بادی به غبغبش انداخت و گفت: "به من میگن اصغر"مرده شوی"*. 
انگاری خداوند مرا متخصص این کار خلق کرده. من از کودکی به این شغل علاقه زیادی داشتم. بعد از سربازی، مدتی به یکی ازشهرهای اطراف رفتم  و چند سالی در مرده شوی خانه شاگردی کرده ام.
 باور کنید در آنجا تمام مرده ها را خودم می شستم. استادم یک ریال هم به من نمی داد تازه انتظار هم داشت که نصف پول انعام را از من بگیرد."

به نظر می رسید بچه های داروخانه مخصوصا کشیک های شب به خاطر این که خواب از چشمانشان بپرد، اصغر را به داروخانه می بردند و با او حال  می کردند.
اما من، اصغر را کلا"طرف های قبرستان ندیده بودم چون ماموریت من، آمار و راپورت مرده ها ، بعد از خاک سپاری آن ها بود.
*آیا ممکنه اصغر توهم زده باشه، چون از بچگی به این شغل علاقه داشته؟* دیر موقع بود. درشهر کاری نداشتم. به محل ماموریتم برگشتم. دیگر از این وضعیت خسته شده بودم. 
با خودم عهد بستم و به خودم گفتم: *جهان، رفتن تو به خانه ات فقط باعث اعصاب خردی ات می شود، بهتر است دیگر در قبرستان بمانی آقاجهان! تو که دیگر مرده ای و زندگی و آینده پری به تو مربو ط نمی شود*.

زندگی کردن حق طبیعی پری ست. پری، محمد را انتخاب کرده باشد یا فرد دیگری به حال تو چه فرقی می کند؟
حتما" پری نقد را به نسیه ترجیح داده است. *شاید پری با فردی ازدواج کند که صد بار از محمد، پسر خاله اش، لاشخورتر باشد.* چند روز دیگر گذشت. نمی توانستم بی خیال پری و ازدواجش با ممدی شوم.

اصغر هم درست می گفت چون صبح  وقتی   مرده ی جدیدی به قبرستان آوردند، رفتم مرده شوی خانه اصغر را دیدم با چه شوقی آواز می خواند و مرده را کیسه می کشید.اما جای تعجبش اینجا بود که من نمی توانستم  با روح آن مرده ارتباط بر قرار کنم. 

 زمانی که من تازه  مرده بودم و روی تخت خوابم دراز کشیده بودم محمود چاخان چطوری  آن گونه ظاهر شد ..؟
با توجه به این که هر دو یک پست داشتیم؟!
*این دو مورد پری و محمود خیلی ذهنم را در گیر کرده بود...*

ادامه دارد.............
با تشکر از ویراستاری

*آقای پرویز شهید زاده و ..*
*حاجیه خانم فرخنده  نشاتی*

✍
مسعود ایرانی
*12*
*1* 
*1398*